For a few dollars more..
Wie al eerder door deze al veel te lang niet meer up to date gebrachte blog snuisterde, weet dat wij een broertje dood hebben aan de meeste animatiefilms die niet van de hand zijn van grootmeester Miyazaki.. Dat het ambitieuze Rango niet meteen in onze smaak viel, hoeft dan ook niet te verbazen. Hoewel.
Een en ander had ons op voorhand toch wat lichte hoop gegeven. Het westernthema bijvoorbeeld. Of de belofte dat het om een ietwat absurde bedoening zou gaan (her en der klonk al de vergelijking met Mel Brooks’ Blazing Saddles). Of de topacteurs die maar al te graag een stemmetje wilden inspreken (Johnny Depp! Bill Nighy! Harry Dean Stanton!). Helaas, driewerf helaas.
Laat u vooral niet bedotten door wie Rango een mooie ode aan het (spaghetti)westerngenre durft te noemen. Die knipoog slaagt welgeteld in één scène: die waarin Timothy Olyphant in een cameo op griezelig getrouwe wijze het Clint Eastwood-personage ‘The Man With No Name’ neerzet, die de held van het verhaal, een in de woestijn verdwaalde kameleon, op het juiste pad helpt. Wat voorafgaat en volgt, zijn een kleine twee uur knap getekende maar oervoorspelbare actie, romantiek en pogingen tot humor.
Nu hoor ik u zeggen: ja, maar die westerns van weleer blonken toch ook niet bepaald uit in originaliteit? True, maar wat we hier voorgeschoteld krijgen is toch wel erg mager. En wat nog kilo’s ernstiger is: waar het in dit genre echt om draait, s-f-e-e-r, is volledig afwezig in Rango. Het hele zootje draait om de zoektocht naar de verdwenen watervoorraad van een woestijndorpje, maar op geen enkel moment voel je de hitte van de Texaanse zon branden, nooit voel je de kurkdroge met stof gevulde kelen die de personages zouden moeten hebben, en de innerlijke strijd van de (anti-)held is er ook al een van nauwelijks één dimensie.
Wat krijgen we dan wel voorgeschoteld? Een vrolijk herkauwfestivalletje, zowel op het vlak van plotlijnen als van personages. Dat Depp nog half in Jack Sparrow-modus zit, kunnen we nog slikken. Maar Bill Nighy’s ratelslang beweegt én klinkt krek als de eveneens door Nighy gespeelde Davy Jones, ook al uit Pirates of the Caribbean. Inderdaad, regisseur van dienst is niet toevallig Pirates-man Gore Verbinski. En tot overmaat van ramp raast Rango de hele tijd aan een rotvaart door de anders zo rustige Far West, met overbodige snufjes als machinegeweren op de koop toe.
Rango is geen Blazing Saddles en al zeker geen animatieversie van Tarantino, zoals enkele filmheidenen ook al over hun lippen durfden te krijgen. Rango is, hoe jammer we dat ook vinden, geen haar beter dan Will Smiths grootste miskleun Wild Wild West. Eén troost: levende legende Eastwood liet schijnbaar de eer (en het geld) wél volledig terecht aan zich voorbijgaan om zijn onsterfelijke personage te verbranden aan deze klucht. Zo moet Sergio Leone zich toch niet helemaal omdraaien in zijn graf.
Gearchiveerd onder: Nieuw
