Swiftly and with Style
Yep, naast door films kunnen wij ook al eens geraakt worden door vertelseltjes op het kleine scherm. We voelen niet gauw de drang om dat ook op deze pagina’s van de daken te schreeuwen, maar als het op Mad Men aankomt, maken we graag een uitzondering. U weet wel: die prijzenwinnende serie over het leven op een reclamebureau begin jaren ’60, de verwijzingen naar Kennedy slaan u hier om de oren, met alle maatschappijkritische bedenkingen die bij een dergelijke setting horen.
Nooit had een serie een look zo afgelikt en cool als die van Mad Men.
Wat maakt Mad Men dan zo goed? Everything and more, darlin’! Toen het AMC-netwerk vier jaar geleden besliste om van Mad Men haar eerste eigen productie te maken (AMC stond jarenlang voor American Movie Classics, u kan wel raden wat ze toen zoal uitzonden), deden ze dat heus niet op goed geluk. Met Matthew Weiner haalden ze namelijk een schrijver/regisseur binnen die een hele tijd met succes had meegedraaid bij The Sopranos. Dat merk je, zowel aan de intelligente scenario’s als aan de onwaarschijnlijk stijlvolle look. Mad Men ademt werkelijk kwaliteit.
Een serie staat of valt natuurlijk ook met de casting. Ook wat dat betreft petje af voor Weiner en co. Hoofdrolspeler Jon Hamm moet zowat de grootste ontdekking-uit-het-niets zijn sinds Wentworth Miller in Prison Break. De manier waarop hij zó geloofwaardig een gladde, stoere self-made businessman (Don Draper) speelt met achter die façade een resem schaamtelijke geheimen, is verbluffend. Maar zijn klankborden doen het zo mogelijk nog beter. January Jones doet de kijker (en dat is natuurlijk ook krek de bedoeling) weemoedig terugdenken aan de immer gracieuze maar ook tragische Grace Kelly wanneer ze als Drapers vrouw krampachtig de schone schijn probeert op te houden van een gelukkig gezinnetje in de suburbs. Of neem Elisabeth Moss als de wat seutige Peggy Olson, die het in voor vrouwen nog steeds barre tijden hoopt te schoppen van typiste tot leading lady van het reclamewerk. Maar de subliemste van al deze acteerprestaties wordt geleverd door John Slattery als Roger Sterling, Drapers baas als mede-eigenaar van het reclamebureau Sterling-Cooper. Het is natuurlijk ook de meest dankbare rol met een aaneenschakeling van oneliners die elkaar in sneltempo opvolgen. Een voorsmaakje: “Alright, now I gotta go learn a bunch of people’s names before I fire them”. Bijtend cynisch, maar ook onwezenlijk cool. Zijn perfect zilvergrijze haardos doet er ook geen kwaad aan, dat spreekt. Als een Hogere Kracht ons ooit in de sixties dropt, laat het dan als het even kan als Roger Sterling zijn.
Als Betty Draper gestyleerd is naar Grace Kelly, dan had men bij Roger Sterling vast Cary Grant voor ogen. Oordeel zelf of het gelukt is. 'Nuff said.
Je kan uiteraard de eeuwige zeurpiet spelen en zeggen dat er weel heel veel gerookt, gedronken en vreemdgegaan wordt. Of dat ze het reclamewerk wel heel opvallend misbruiken voor product placement. Fuck that, Mad Men is en blijft het beste op de Amerikaanse zenders sinds Lost en House MD. Vier seizoenen ver en nog steeds niet bij ons op televisie (neen, het digitale Acht telt niet mee): shame on you, Belgian TV. Shame. On. You.
Gearchiveerd onder: Uncategorized
