Een puike Stanley Tucci vraagt zich duidelijk af hoe je Mark Wahlberg met zo een pruik ooit serieus kan nemen.
Peter Jackson (LOTR! King Kong! The Frighteners!) verfilmt alweer een bestseller. Hij werkt daarvoor opnieuw samen met scenaristen Fran Walsh (zijn vrouw) en Philippa Boyens. Plot: 14-jarig meisje wordt verkracht en vermoord, waarop ze in een soort schemerzone terechtkomt. Daar waakt ze over haar familie en probeert ze haar vader naar de moordenaar te leiden. Het perfecte recept voor een aangrijpende thriller? Dat zou je denken, ja.
Het begint allemaal best oké. We krijgen een treffende familieschets, waarna we als een donderslag bij heldere hemel te horen krijgen dat de vertelster Susie (Saoirse Ronan, die al een Oscarnominatie kreeg voor Atonement) een tijdje later vermoord zou worden. We krijgen ook al snel de dader te zien: de in de buurt wonende, teruggetrokken Mr. Harvey, uitstekend neergezet door Stanley Tucci. Maar wanneer de moord, of de aanloop ernaartoe, in beeld wordt gebracht, loopt het grandioos mis. Geen idee aan welk spul de dames scenaristes zaten, maar hun bokkensprongen kelderen vanaf dat moment elke poging om de kijker mee te slepen. Neem gewoon al de setting. Harvey’s meesterlijke plan bestaat eruit om een kamer uit te graven centimeters onder een maïsveld dat in het zicht van zowat het hele dorp ligt. Dat zijn huis na de ontdekking van de kamer niet doorzocht wordt, doet ons vermoeden dat het niet zijn eigen veld was. Als u begrijpt hoe een kamer met een houten luik voor de boer in kwestie dan wel maanden- of zelfs jarenlang verborgen is kunnen blijven, mag u dat ons gerust eens komen uitleggen.
"Too much CGI? There's no such thing!" (zucht)
Vervolgens zien we het arme meisje ronddolen in een soort wachtruimte vooraleer ze naar de hemel mag, samen met andere slachtoffertjes. De compleet door CGI verprutste bijbelse taferelen (de prachtige boom in het midden van het goudgele graanveld!) zijn bijna identiek aan die aan het eind van Knowing, en deden ons net als toen meermaals kokhalzen. Tezelfdertijd proberen haar ouders om te gaan met de onzekerheid rond het lot van hun dochter. Hoewel Susie tot de vaststelling is gekomen dat een ander meisje uit de buurt haar bij momenten kan zien, doet ze geen enkele poging één of andere boodschap mee te geven. En ondertussen maar jammeren dat ze haar papa niet kan helpen.
En dan hebben we nog de kers op de taart van de verkeerde keuzes: Mark Wahlberg als rouwende en speurende vader. Wahlberg kreeg voor The Departed terecht een Oscarnominatie, maar is sindsdien het spoor helemaal bijster. Zo lachwekkend slecht als in The Happening wordt het hier gelukkig nooit, maar erg veel scheelt het niet. We durven stellen dat zelfs Robert Pattinson meer juiste accenten in deze rol had kunnen leggen. Ook Susan Sarandon loopt helemaal verloren als drinkende schoonmama, die (vrezen we) voor de komische touch moest zorgen. Waarom een verhaal als The Lovely Bones humor nodig heeft, vraagt u zich af? God only knows. Gelukkig is er nog de immer gracieuze Rachel Weisz als moeder van het gezin, maar haar rol is te klein om enigszins de film te redden.
Om positief af te sluiten en onder het motto “schoenmaker, blijf bij je leest”: beste Peter Jackson, veel succes met The Hobbit. En leer asjeblief iets subtieler omspringen met special effects, anders houden we ons hart vast voor de komende Kuifje-films.
Tijs Vanderstappen
Gearchiveerd onder: Uncategorized
