De geruchten kloppen helemaal: ondergetekende heeft zich finaal laten overhalen om de avonturen van JK Rowling’s gebrilde tovenaartje een kans te geven. De versie van het witte doek dan toch, om ons de boeken te laten lezen zal er met miljoenen mogen worden gegooid. Dat het zo lang geduurd heeft, laat u allicht het ergste vermoeden betreffende onze vooroordelen ten opzichte van één de meest geliefde én gehate personages ooit. Maar ons communiezieltje garandeert bij deze dat we echt onze stinkende best hebben gedaan om zo objectief mogelijk te blijven. Laat het feit dat we de hele filmreeks tot het einde hebben doorgezeten, alvast een teken van goede wil zijn. We kozen er overigens bewust voor om de Nederlandse ondertiteling links te laten liggen. De bij de haren gesleurde terminologie en naamkeuze die ons telkens weer doen gruwelen, bleven ons zo bespaard. So long Zweinstein, Perkamentus en wat weet ik nog allemaal!
Harry Potter and the Philosopher’s Stone
Harry en zijn toekomstige vlam Ginny. Enig acteertalent is de kindjes hier nog vreemd.
Anyway, hier gingen we dan. We waren gewaarschuwd dat de eerste films nogal kinderachtig waren en dat het dus enkele uren doorbijten zou worden. Dat viel bij the Philosopher’s Stone al bij al nog mee. De erg clichématige introductie van Harry Potter bij zijn zo irritant en onrechtvaardig mogelijk voorgestelde pleeggezin deed het ergste vermoeden. Maar eens Harry op weg is naar zijn nieuwe school Hogwarts, worden de personages al ietsje minder oppervlakkig en is het vooral ook een kwestie van je ogen de kost te geven. De scène waarin een pratende en zwevende hoed bepaalt in welke afdeling van de school de leerlingen terechtkomen, is bijvoorbeeld behoorlijk knap uitgewerkt. Over het verhaal kunnen we kort zijn: samen met zijn vriendjes Ron en Hermione gaat Harry op zoek naar een magische steen die, als ie in de verkeerde handen terechtkomt, de gevreesde lord Voldemort terug tot leven zou kunnen wekken. Met deze laatste heeft Harry nog een eitje te pellen, want Voldemort doodde ooit Harry’s ouders. Dat drie ukjes van nog geen twaalf jaar dat kunnen uitpluizen, maar de zogezegd geniale leerkrachten van Hogwarts, professor Dumbledore op kop, niet… laten we op dit ogenblik nog met de glimlach passeren. Everyone makes mistakes, zeg maar.
Harry Potter and the Chamber of Secrets
De vliegende auto waarmee Harry en Ron de trein naar Hogwarts proberen in te halen. Een wel erg magere poging om ons aan het lachen te brengen.
De kwaliteit gaat jammer genoeg niet zo maar in stijgende lijn. De tweede in de reeks, the Chamber of Secrets, is ronduit een zware ontgoocheling. Het verhaal draait zowat rond de jeugd van Voldemort (toen gekend als Tom Riddle, en als u de film nog niet had gezien, besparen we u met deze spoiler de marteling), zij het dan door de ogen van Harry, die een boek van Riddle ontdekt en op verschillende manieren flashbacks te zien krijgt. Zo moeten Harry en Ron een hele resem reuzenspinnen het hoofd bieden om een beeld te krijgen van Riddle die hun goeie vriend Hagrid (we zijn even vergeten welke functie de man in dit deel van de reeks bekleedt) laat beschuldigen van moord op een student. Net zoals in de eerste film slagen enkele tieners erin dit op zich niet zo complexe mysterie te ontrafelen, terwijl voltrainde magiërs weer compleet met hun hoofd in de wolken lijken te lopen. Het begint stilletjes aan storend te worden, maar goed. Eveneens identiek aan het eerste verhaal is de plotwending rond de belangrijkste leraar van Harry en de zijnen, de “Defence Against the Dark Arts Instructor”. Een mens begint zich al voor minder serieuze vragen te stellen bij de sollicitatieprocedure voor zulk een cruciale functie. Maar dan zijn we allicht weer aan het muggenziften, want het blijven verhalen voor kinderen. Altijd een geweldig argument voor een gebrek aan inventiviteit natuurlijk.
(wordt vervolgd)
Gearchiveerd onder: Uncategorized
