Gamer

All Your Brains Are Belong To Us

We zouden hier pagina’s vol kunnen schrijven met leuke weetjes over Gamer, de minst gehypte zomerblockbuster van het jaar. Wist u bijvoorbeeld dat de makers, Brian Taylor en Mark Neveldine, hun doorbraak kenden met het verrassende Crank? En dat deze bezige bijtjes dit jaar net zoals bij Gamer instonden voor scenario, productie én regie van opvolger Crank High Voltage? En dat Gamer de boter haalt bij de Arnie-culthit The Running Man (gebaseerd op een verhaal van Stephen King)? Neen? Maakt ook helemaal niet uit. Gamer is namelijk een rasechte stinker geworden.

Aan Michael C. Hall zal het in ieder geval niet gelegen hebben. De arme man probeert zijn succes in hitseries Six Feet Under en Dexter nu te verzilveren op het witte doek, maar moet dringend betere keuzes beginnen maken. In Gamer speelt hij booswicht Ken Castle (de naam alleen al!), een miljardair die zijn fortuin vergaarde door twee computergames te ontwikkelen rond het besturen van echte personen in plaats van virtuele, door middel van een microchip die hersencellen kan vervangen en vanop afstand kan laten besturen (of zoiets, echt wetenschappelijk verantwoord is het toch niet vermoeden we). Het ene is een +16-versie van Second Life (Society), het andere een shooter waarbij ter dood veroordeelden zich vrijwillig laten besturen door gamers in ruil voor een waterkansje op een nieuw leven (Slayers). Leuk idee, maar wat voor film maak je daarover? Taylor en Neveldine kozen voor een combinatie van spetterende actie en comedy gekruid met een tikkeltje filosofische boodschap, maar slagen er niet in ook maar één van die elementen uit de verf te doen komen.

Hall trekt er zich gelukkig allemaal weinig van aan en doet zijn eigen ding met de nodige dosis zelfrelativering. Op die manier doet hij spelenderwijs (hebt u ‘em) vergeten dat er ook nog ene Gerard Butler (die van 300, jawel) rondloopt in Gamer. Niet dat dat zo een onwaarschijnlijke prestatie is, want ook zowat alle bijrollen worden beter neergepoot dan Butlers erbarmelijke wrongfully accused-stereotype (simpelweg Kable genaamd). Kyra Sedgwick als bitchy journaliste en zelfs Ludacris als wannabe-rebellenleider zijn welgekomen lichtpuntjes in een plot dat na nog geen uur onbestuurbaar de dieperik indraaft.

Want Gamer eindigt helaas niet wanneer Kable en zijn bestuurder het spel winnen. Normaal juichen we het uit de weg gaan van clichés in die zin luidop toe, maar dan wel enkel als de schrijvers in kwestie ook echt in staat zijn er iets beters van te maken. Quod non. Taylor en Neveldine weten na afloop van het eigenlijke game geen blijf met de talloze mogelijke verhaallijnen die zich openen en rijden zich dan ook al snel hopeloos vast. Dat stoort voortdurend, maar wordt pas écht pijnlijk wanneer ze tot de conclusie komen dat de door hen gekozen afwikkeling (nauwelijks een spoiler te noemen: de confrontatie tussen Castle en Kable) in feite helemaal niet voor een ook maar enigszins degelijk afgesloten geheel zorgt. En dat verbloemen ze niet eens. De twee laatste scènes zijn dan ook zo hilarisch slecht dat ze nu al een prominente plaats op de Razzies verdienen. Toch leuk geprobeerd, jongens. (TV)