La Piel Que Habito

Wie de huid past, trekke ze aan

Net als je denkt dat een voormalig topregisseur als Pedro Almodovar het spoor nu echt helemaaaal bijster is, komt deze kanjer op ons bord terecht. Almodovar grijpt terecht terug naar de oude waarden, en voor de flamboyante Spanjaard zijn dat in casu geflipte relaties, door een onverteerd trauma compleet gestoorde personages én.. Antonio Banderas. Onze niet meteen meest geliefde Zorro aller tijden heeft blijkbaar eindelijk ingezien dat zijn Hollywoodcarrière enkel achter de schermen nog een toekomst had (zie ‘Puss In Boots’, als u het echt niet kan laten) en klopte voor een nieuw elan aan bij de man die hem destijds lanceerde in al even krankzinnige pareltjes als ‘Matador’ en ‘Atame!’. En wat blijkt? Banderas heeft in een handomdraai zijn oude vorm weer te pakken.

Toen we erover peinsden hoe we u het beste konden vertellen waar ‘La Piel Que Habito’ (‘De Huid Die Ik Bewoon’, quoi) om draait, kwamen me al snel tot de constatatie: elke zinsconstructie zou al meteen te veel uit de doeken doen van dit op zijn zachtst gezegd originele scenario. Daarom slechts een samenraapsel van enkele trefwoorden in willekeurige volgorde: anderhalve verkrachting, vaginoplastiek, kidnapping, tijgerkostuum, bloemetjeskleed. Intrigerend? U zegt het! Dat het begint met de geniale geleerde Robert Ledgard (Banderas) die geobsedeerd is door huidtransplantaties sinds zijn vrouw omkwam in een tragisch ongeval kreeg u allicht al in de voorbeschouwingen te lezen, de rest ontdekt u best geheel op uw eentje. Eén ding is zeker: La Piel Que Habito zorgt tot drie keer toe voor het grootste ‘What The Fuck?!’-cinemamoment van dit jaar. Faut le faire, Pedro. Dat het er qua realisme af en toe serieus bij de haren getrokken is, nemen we er dolgraag bij. Ergste geval van Stockholm Syndroom ooit? Fuck cares, het werkt. Almodovar heeft onze twijfels opnieuw voor jaren weggenomen. Om Banderas opnieuw in de armen te sluiten, is het wel nog ietsiepietsie te vroeg. Sorry, Puss.

http://www.imdb.com/title/tt1189073/

Het nieuwe tv-seizoen (in de States)

Oktober: het vallen van de bladeren, triestig grijs regenweer, een laatste schuchtere poging om zonder jas de deur uit te gaan en daarvoor beloond worden met een snotvalling, .. love it! Maar genoeg getreurd, want de teloorgang van het zomerweer brengt ook het nieuwe tv-seizoen met zich mee. Wat dat in Belgenlandje in petto heeft, zal ons eerlijk gezegd worst wezen. We hebben, naast met onze dagtaak, namelijk onze handen al meer dan vol met de Amerikaanse kwaliteitsseries.

De nieuwe seizoenen van How I Met Your Mother (we geven het nog een kans), The Big Bang Theory, The Office en House MD (mag stilaan worden afgerond)  zijn al gearriveerd, Cougar Town (zwaar onderschat) en South Park volgen binnen enkele weken. In januari komt er bovendien nog een schepje Californication en Mad Men (eindelijk) bovenop. Maar elk jaar opnieuw zijn er ook een heleboel newborns. De overgrote meerderheid wordt al na één enkel seizoentje gedumpt of krijgt zelfs al na enkele afleveringen een cancelled label opgeplakt, maar heel af en toe krijgt er eens eentje een échte kans. We doen hier niet aan voorspellingen, maar willen toch al even een glimp werpen op de grootste kanshebbers op survival.

Terra Nova

‘From the writers of Lost’. Veel kans dat dit zinnetje nog tientallen malen gebruikt zal worden om één of ander vehikel verkoopbaar te maken de komende jaren, maar laat ons deze alvast eens bekijken. Kort samengevat gaat het hierom: een getroubleerd Amerikaans gezin krijgt in de nietzoheelverre toekomst de kans om door één of ander zwart gat met enkele honderden anderen terug in de tijd te reizen. Reden: we hebben de Aarde in de 21e eeuw danig verkl**t en als we opnieuw beginnen in de oertijd kunnen we dat misschien vermijden.

Klinkt allemaal best leuk, maar wat doen de makers met zo’n concept? Bitter weinig, zo blijkt. Dat er minder mysteries te ontdekken vallen dan in een gemiddelde Lost-aflevering valt op zich nog toe te juichen, maar Terra Nova heeft wel bijzonder weinig om het lijf. Best grappig ook dat al in de tweede aflevering het idee wordt geopperd om een hele diersoort uit te roeien ‘voor de veiligheid van de mensen’. Al komen ze wat later al tot bezinning, erg hoopvol zijn we niet meteen gestemd betreffen de arme planeet Aarde.

En dan hebben we het nog niet eens gehad over de ‘leider’ van de Terra Nova-kolonie: een voormalige Black Ops kerel die nog het meest gelijkt op de lichtjes krankzinnige en machtsgeile kolonel uit Avatar die aldaar de Pandora-bevolking en -natuur wil uitroeien.. ow wacht, het is nog dezelfde acteur ook! Mark my words: dit loopt verkeerd af. Gelukkig zal dat niet meer voor onze ogen bestemd zijn, want na het zien van de lachwekkende special effects in de eerste afleveringen (de economische crisis begint nu echt wel hard toe te slaan over de plas) zeggen wij dag met het handje. Het tien jaar oudere, op een zelfde leest geschoeide en al even hilarisch slecht bij elkaar geschreven The Lost World (checken!) zag er verdorie beter uit dan dit vehikel..

 

2 Broke Girls

Soms vraagt een mens zich af, hoe het in godsnaam overleven.. twee giechelende trutjes in een sitcom om half zeven.. Maar goed, ook deze geven we een kans. 2 Broke Girls vertelt, de naam zegt uiteraard al alles, het verhaal van Caroline, een Paris Hilton-lookalike wiens ooit schatrijke papa om een of andere reden achter de tralies is beland. Madame Bontjas belandt dan ook met haar klikken en klakken op straat en moet zo onderdak vragen bij Max, een zelfstandige meid die altijd heeft moeten rondkomen met het loon van een serveuse. U merkt het: dat gaat vonken geven, sjongejonge! Maar alle gekheid op een stokje: we krijgen het nauwelijks over onze lippen, maar al bij al valt 2 Broke Girls nog behoorlijk goed mee. Het is zo voorspelbaar als de pest (hoewel die destijds ook best verrassend uit de hoek kwam, menen we ons te herinneren) maar het doet wel wat het moet doen: hersenloze ontspanning bieden. Gekruid met enkele leuke sidekicks zoals de steeds veel te geil staande, creepy Russische kok Oleg en heel af en toe een mop die zo belachelijk slecht is dat ze weer grappig wordt, is dat voldoende om het een heel seizoen een kans te geven. Beoordeel volgende twee quotes om u een idee te geven of het ook iets voor u is:

“(Caroline runs into the kitchen) Max: Did Wile E. Coyote just come into the diner?
Caroline: No, but my ex-boyfriend did.
Max: Mip mip”

“Oleg: I will give you the money for trip to fancy dentist.
Caroline: Oleg! You would do that?
Oleg: It’s favour I do for you. And at some point, when I come to you for favour, you will say yes, like I say yes now.
Caroline: Well, I need to know what that favour might be.
Oleg: I can’t say for sure.
Caroline: Will it be in a week, or a month, or.. ?
Oleg: I can’t say for sure.
Caroline: Will it be sexual?
Oleg: Yes it will. That I can say for sure.”

 

Pan Am

Laten we eens allen op de kar van Mad Men springen, moeten ze bij ABC (of eigenlijk: Sony Pictures) gedacht hebben. En het moet gezegd: de kostuums, de vroege sixtiesmuziek, de glamour, .. het heeft er wel wat van weg. De scenario’s zijn momenteel nog een stuk magerder en braver dan het sowieso onnavolgbare origineel, maar Pan Am heeft potentieel. Zoals elke productie met Christina Ricci, overigens. Maar dat volledig ter zijde. Het feit dat ze bij Sony vrij goedkoop kunnen beschikken over het gebruik van de merknaam van het ter ziele gegane Pan Am is natuurlijk een godsgeschenk, want ondanks het faillisement spreekt de legendarische luchtvaartmaatschappij nog steeds enorm tot de verbeelding (die hemelsblauwe pakjes!). De onrealistische intriges met spionagewerk voor de CIA door een van de stewardessen mocht wat ons betreft achterwege zijn gebleven, maar het is natuurlijk ergens logisch dat ‘Het leven zoals het is: Pan Am’ qua plot iets te saai ware geweest voor een grote zender als ABC. In ieder geval: een mooi warmhoudertje in afwachting van het vierde Mad Men seizoen, dat is het zeker.

 

 

Rango

For a few dollars more..

Wie al eerder door deze al veel te lang niet meer up to date gebrachte blog snuisterde, weet dat wij een broertje dood hebben aan de meeste animatiefilms die niet van de hand zijn van grootmeester Miyazaki.. Dat het ambitieuze Rango niet meteen in onze smaak viel, hoeft dan ook niet te verbazen. Hoewel.

Een en ander had ons op voorhand toch wat lichte hoop gegeven. Het westernthema bijvoorbeeld. Of de belofte dat het om een ietwat absurde bedoening zou gaan (her en der klonk al de vergelijking met Mel Brooks’ Blazing Saddles). Of de topacteurs die maar al te graag een stemmetje wilden inspreken (Johnny Depp! Bill Nighy! Harry Dean Stanton!). Helaas, driewerf helaas.

Laat u vooral niet bedotten door wie Rango een mooie ode aan het (spaghetti)westerngenre durft te noemen. Die knipoog slaagt welgeteld in één scène: die waarin Timothy Olyphant in een cameo op griezelig getrouwe wijze het Clint Eastwood-personage ‘The Man With No Name’ neerzet, die de held van het verhaal, een in de woestijn verdwaalde kameleon, op het juiste pad helpt. Wat voorafgaat en volgt, zijn een kleine twee uur knap getekende maar oervoorspelbare actie, romantiek en pogingen tot humor.

Nu hoor ik u zeggen: ja, maar die westerns van weleer blonken toch ook niet bepaald uit in originaliteit? True, maar wat we hier voorgeschoteld krijgen is toch wel erg mager. En wat nog kilo’s ernstiger is: waar het in dit genre echt om draait, s-f-e-e-r, is volledig afwezig in Rango. Het hele zootje draait om de zoektocht naar de verdwenen watervoorraad van een woestijndorpje, maar op geen enkel moment voel je de hitte van de Texaanse zon branden, nooit voel je de kurkdroge met stof gevulde kelen die de personages zouden moeten hebben, en de innerlijke strijd van de (anti-)held is er ook al een van nauwelijks één dimensie.

Wat krijgen we dan wel voorgeschoteld? Een vrolijk herkauwfestivalletje, zowel op het vlak van plotlijnen als van personages. Dat Depp nog half in Jack Sparrow-modus zit, kunnen we nog slikken. Maar Bill Nighy’s ratelslang beweegt én klinkt krek als de eveneens door Nighy gespeelde Davy Jones, ook al uit Pirates of the Caribbean. Inderdaad, regisseur van dienst is niet toevallig Pirates-man Gore Verbinski. En tot overmaat van ramp raast Rango de hele tijd aan een rotvaart door de anders zo rustige Far West, met overbodige snufjes als machinegeweren op de koop toe.

Rango is geen Blazing Saddles en al zeker geen animatieversie van Tarantino, zoals enkele filmheidenen ook al over hun lippen durfden te krijgen. Rango is, hoe jammer we dat ook vinden, geen haar beter dan Will Smiths grootste miskleun Wild Wild West. Eén troost: levende legende Eastwood liet schijnbaar de eer (en het geld) wél volledig terecht aan zich voorbijgaan om zijn onsterfelijke personage te verbranden aan deze klucht. Zo moet Sergio Leone zich toch niet helemaal omdraaien in zijn graf.

Mad Men

Swiftly and with Style

Yep, naast door films kunnen wij ook al eens geraakt worden door vertelseltjes op het kleine scherm. We voelen niet gauw de drang om dat ook op deze pagina’s van de daken te schreeuwen, maar als het op Mad Men aankomt, maken we graag een uitzondering. U weet wel: die prijzenwinnende serie over het leven op een reclamebureau begin jaren ’60, de verwijzingen naar Kennedy slaan u hier om de oren, met alle maatschappijkritische bedenkingen die bij een dergelijke setting horen.

Nooit had een serie een look zo afgelikt en cool als die van Mad Men.

Wat maakt Mad Men dan zo goed? Everything and more, darlin’! Toen het AMC-netwerk vier jaar geleden besliste om van Mad Men haar eerste eigen productie te maken (AMC stond jarenlang voor American Movie Classics, u kan wel raden wat ze toen zoal uitzonden), deden ze dat heus niet op goed geluk. Met Matthew Weiner haalden ze namelijk een schrijver/regisseur binnen die een hele tijd met succes had meegedraaid bij The Sopranos. Dat merk je, zowel aan de intelligente scenario’s als aan de onwaarschijnlijk stijlvolle look. Mad Men ademt werkelijk kwaliteit.

Een serie staat of valt natuurlijk ook met de casting. Ook wat dat betreft petje af voor Weiner en co. Hoofdrolspeler Jon Hamm moet zowat de grootste ontdekking-uit-het-niets zijn sinds Wentworth Miller in Prison Break. De manier waarop hij zó geloofwaardig een gladde, stoere self-made businessman (Don Draper) speelt met achter die façade een resem schaamtelijke geheimen, is verbluffend. Maar zijn klankborden doen het zo mogelijk nog beter. January Jones doet de kijker (en dat is natuurlijk ook krek de bedoeling) weemoedig terugdenken aan de immer gracieuze maar ook tragische Grace Kelly wanneer ze als Drapers vrouw krampachtig de schone schijn probeert op te houden van een gelukkig gezinnetje in de suburbs. Of neem Elisabeth Moss als de wat seutige Peggy Olson, die het in voor vrouwen nog steeds barre tijden hoopt te schoppen van typiste tot leading lady van het reclamewerk. Maar de subliemste van al deze acteerprestaties wordt geleverd door John Slattery als Roger Sterling, Drapers baas als mede-eigenaar van het reclamebureau Sterling-Cooper. Het is natuurlijk ook de meest dankbare rol met een aaneenschakeling van oneliners die elkaar in sneltempo opvolgen. Een voorsmaakje: “Alright, now I gotta go learn a bunch of people’s names before I fire them”. Bijtend cynisch, maar ook onwezenlijk cool. Zijn perfect zilvergrijze haardos doet er ook geen kwaad aan, dat spreekt. Als een Hogere Kracht ons ooit in de sixties dropt, laat het dan als het even kan als Roger Sterling zijn.

Als Betty Draper gestyleerd is naar Grace Kelly, dan had men bij Roger Sterling vast Cary Grant voor ogen. Oordeel zelf of het gelukt is. 'Nuff said.

Je kan uiteraard de eeuwige zeurpiet spelen en zeggen dat er weel heel veel gerookt, gedronken en vreemdgegaan wordt. Of dat ze het reclamewerk wel heel opvallend misbruiken voor product placement. Fuck that, Mad Men is en blijft het beste op de Amerikaanse zenders sinds Lost en House MD. Vier seizoenen ver en nog steeds niet bij ons op televisie (neen, het digitale Acht telt niet mee): shame on you, Belgian TV. Shame. On. You.

Tijs Vanderstappen

The Sorcerer’s Apprentice

Flauw heksenkooksel

Je hebt acteurs die nooit voor het geld en de roem kiezen, in de volksmond indie-favourites genaamd. Je hebt er die een evenwicht zoeken tussen acteren om den brode en acteren uit liefde voor het vak. En dan heb je nog Nicolas “constantly bankrupt” Cage. Toegegeven, heel af en toe komt Cage al eens geheel toevallig in een geslaagde film terecht (onlangs geschiedde dat wonder nog bij Kick-Ass). Maar het is veel vaker miss dan hit, getuige stinkers als Next en Knowing. En vandaag is het alweer van dat: in The Sorcerer’s Apprentice staat Cage nog eens volledig op automatische piloot ingesteld.

Molina: "En nu je boze gezicht van in Ghost Rider, Nicolas!"

In feite is er weinig echt verkeerd aan deze brave Disneyprent (pleonasme iemand?). Nerdy, verlegen jongeman blijkt de langverwachte opvolger van Merlijn de Tovenaar te zijn, waarop een strijd losbarst tussen zijn mentor (Cage) en hun rivaal Horvath (gespeeld door Alfred Molina, die ook al voor de zoveelste keer op cruise control staat). Ondertussen ontmoet de jongeling natuurlijk ook geheel toevallig het droommeisje dat hij tien jaar lang uit het oog verloren was. Het scenario schrijft zich na deze inleiding als vanzelf (als je nog een synoniem voor autopilot weet, laat het ons gerust weten), je kan dan ook met een gerust hart de fast forward knop beginnen gebruiken zonder echt iets te missen. Zeker als je ook het segmentje van Disney’s Fantasia hebt gezien waar dit onding op gebaseerd is. Af en toe een leuke scène, dat wel. En behoorlijk knappe special effects, die jammer genoeg te vaak op een storende manier worden gebruikt. Bekijk het stuk waarin een carnavaldraak in Chinatown verandert in een écht levend gedrocht, en u begrijpt wat we bedoelen.

Een pluim wel voor de twee nog niet gearriveerde acteurs van de cast, Jay Baruchel (de leerling) en Teresa Palmer (zijn vlam). Hun jeugdig enthousiasme straalt nauwelijks af op de vedetten rond hen, maar zelf houden ze zich knap staande tot het eind. Overigens: Palmer is een haast perfecte lookalike van Kristen Twilight Stewart en op dit moment ongetwijfeld nog veel goedkoper, een verantwoorde keuze dus. Maar dit positieve puntje buiten beschouwing latend: hoog tijd dat het oscarseizoen begint.

Tijs Vanderstappen

Harry Potter – The Complete Series

De geruchten kloppen helemaal: ondergetekende heeft zich finaal laten overhalen om de avonturen van JK Rowling’s gebrilde tovenaartje een kans te geven. De versie van het witte doek dan toch, om ons de boeken te laten lezen zal er met miljoenen mogen worden gegooid. Dat het zo lang geduurd heeft, laat u allicht het ergste vermoeden betreffende onze vooroordelen ten opzichte van één de meest geliefde én gehate personages ooit. Maar ons communiezieltje garandeert bij deze dat we echt onze stinkende best hebben gedaan om zo objectief mogelijk te blijven. Laat het feit dat we de hele filmreeks tot het einde hebben doorgezeten, alvast een teken van goede wil zijn. We kozen er overigens bewust voor om de Nederlandse ondertiteling links te laten liggen. De bij de haren gesleurde terminologie en naamkeuze die ons telkens weer doen gruwelen, bleven ons zo bespaard. So long Zweinstein, Perkamentus en wat weet ik nog allemaal!

 

Harry Potter and the Philosopher’s Stone

Harry en zijn toekomstige vlam Ginny. Enig acteertalent is de kindjes hier nog vreemd.

Anyway, hier gingen we dan. We waren gewaarschuwd dat de eerste films nogal kinderachtig waren en dat het dus enkele uren doorbijten zou worden. Dat viel bij the Philosopher’s Stone al bij al nog mee. De erg clichématige introductie van Harry Potter bij zijn zo irritant en onrechtvaardig mogelijk voorgestelde pleeggezin deed het ergste vermoeden. Maar eens Harry op weg is naar zijn nieuwe school Hogwarts, worden de personages al ietsje minder oppervlakkig en is het vooral ook een kwestie van je ogen de kost te geven. De scène waarin een pratende en zwevende hoed bepaalt in welke afdeling van de school de leerlingen terechtkomen, is bijvoorbeeld behoorlijk knap uitgewerkt. Over het verhaal kunnen we kort zijn: samen met zijn vriendjes Ron en Hermione gaat Harry op zoek naar een magische steen die, als ie in de verkeerde handen terechtkomt, de gevreesde lord Voldemort terug tot leven zou kunnen wekken. Met deze laatste heeft Harry nog een eitje te pellen, want Voldemort doodde ooit Harry’s ouders. Dat drie ukjes van nog geen twaalf jaar dat kunnen uitpluizen, maar de zogezegd geniale leerkrachten van Hogwarts, professor Dumbledore op kop, niet… laten we op dit ogenblik nog met de glimlach passeren. Everyone makes mistakes, zeg maar.

 

Harry Potter and the Chamber of Secrets

De vliegende auto waarmee Harry en Ron de trein naar Hogwarts proberen in te halen. Een wel erg magere poging om ons aan het lachen te brengen.

De kwaliteit gaat jammer genoeg niet zo maar in stijgende lijn. De tweede in de reeks, the Chamber of Secrets, is ronduit een zware ontgoocheling. Het verhaal draait zowat rond de jeugd van Voldemort (toen gekend als Tom Riddle, en als u de film nog niet had gezien, besparen we u met deze spoiler de marteling), zij het dan door de ogen van Harry, die een boek van Riddle ontdekt en op verschillende manieren flashbacks te zien krijgt. Zo moeten Harry en Ron een hele resem reuzenspinnen het hoofd bieden om een beeld te krijgen van Riddle die hun goeie vriend Hagrid (we zijn even vergeten welke functie de man in dit deel van de reeks bekleedt) laat beschuldigen van moord op een student. Net zoals in de eerste film slagen enkele tieners erin dit op zich niet zo complexe mysterie te ontrafelen, terwijl voltrainde magiërs weer compleet met hun hoofd in de wolken lijken te lopen. Het begint stilletjes aan storend te worden, maar goed. Eveneens identiek aan het eerste verhaal is de plotwending rond de belangrijkste leraar van Harry en de zijnen, de “Defence Against the Dark Arts Instructor”. Een mens begint zich al voor minder serieuze vragen te stellen bij de sollicitatieprocedure voor zulk een cruciale functie. Maar dan zijn we allicht weer aan het muggenziften, want het blijven verhalen voor kinderen. Altijd een geweldig argument voor een gebrek aan inventiviteit natuurlijk.

(wordt vervolgd)

The Lovely Bones

Een puike Stanley Tucci vraagt zich duidelijk af hoe je Mark Wahlberg met zo een pruik ooit serieus kan nemen.

Peter Jackson (LOTR! King Kong! The Frighteners!) verfilmt alweer een bestseller. Hij werkt daarvoor opnieuw samen met scenaristen Fran Walsh (zijn vrouw) en Philippa Boyens. Plot: 14-jarig meisje wordt verkracht en vermoord, waarop ze in een soort schemerzone terechtkomt. Daar waakt ze over haar familie en probeert ze haar vader naar de moordenaar te leiden. Het perfecte recept voor een aangrijpende thriller? Dat zou je denken, ja.

Het begint allemaal best oké. We krijgen een treffende familieschets, waarna we als een donderslag bij heldere hemel te horen krijgen dat de vertelster Susie (Saoirse Ronan, die al een Oscarnominatie kreeg voor Atonement) een tijdje later vermoord zou worden. We krijgen ook al snel de dader te zien: de in de buurt wonende, teruggetrokken Mr. Harvey, uitstekend neergezet door Stanley Tucci. Maar wanneer de moord, of de aanloop ernaartoe, in beeld wordt gebracht, loopt het grandioos mis. Geen idee aan welk spul de dames scenaristes zaten, maar hun bokkensprongen kelderen vanaf dat moment elke poging om de kijker mee te slepen. Neem gewoon al de setting. Harvey’s meesterlijke plan bestaat eruit om een kamer uit te graven centimeters onder een maïsveld dat in het zicht van zowat het hele dorp ligt. Dat zijn huis na de ontdekking van de kamer niet doorzocht wordt, doet ons vermoeden dat het niet zijn eigen veld was. Als u begrijpt hoe een kamer met een houten luik voor de boer in kwestie dan wel maanden- of zelfs jarenlang verborgen is kunnen blijven, mag u dat ons gerust eens komen uitleggen.

"Too much CGI? There's no such thing!" (zucht)

Vervolgens zien we het arme meisje ronddolen in een soort wachtruimte vooraleer ze naar de hemel mag, samen met andere slachtoffertjes. De compleet door CGI verprutste bijbelse taferelen (de prachtige boom in het midden van het goudgele graanveld!) zijn bijna identiek aan die aan het eind van Knowing, en deden ons net als toen meermaals kokhalzen. Tezelfdertijd proberen haar ouders om te gaan met de onzekerheid rond het lot van hun dochter. Hoewel Susie tot de vaststelling is gekomen dat een ander meisje uit de buurt haar bij momenten kan zien, doet ze geen enkele poging één of andere boodschap mee te geven. En ondertussen maar jammeren dat ze haar papa niet kan helpen.

En dan hebben we nog de kers op de taart van de verkeerde keuzes: Mark Wahlberg als rouwende en speurende vader. Wahlberg kreeg voor The Departed terecht een Oscarnominatie, maar is sindsdien het spoor helemaal bijster. Zo lachwekkend slecht als in The Happening wordt het hier gelukkig nooit, maar erg veel scheelt het niet. We durven stellen dat zelfs Robert Pattinson meer juiste accenten in deze rol had kunnen leggen. Ook Susan Sarandon loopt helemaal verloren als drinkende schoonmama, die (vrezen we) voor de komische touch moest zorgen. Waarom een verhaal als The Lovely Bones humor nodig heeft, vraagt u zich af? God only knows. Gelukkig is er nog de immer gracieuze Rachel Weisz als moeder van het gezin, maar haar rol is te klein om enigszins de film te redden.

Om positief af te sluiten en onder het motto “schoenmaker, blijf bij je leest”: beste Peter Jackson, veel succes met The Hobbit. En leer asjeblief iets subtieler omspringen met special effects, anders houden we ons hart vast voor de komende Kuifje-films.

Tijs Vanderstappen

Legion

Hij houdt van ons, hij houdt niet van ons, hij houdt van ons, hij..

-

-Wat heeft Hollywood de laatste tijd met religieuze, haast bijbelse rampenfilms? Knowing konden we nog afdoen als een toevalligheid, maar met Legion is de maat echt wel vol. God die alle geloof in de mensheid is verloren, en dan maar zijn (aarts)engelen eropaf stuurt om hen een kopje kleiner te maken? En de enige hoop is de nakende geboorte van een nieuwe Messias? Please! We zien achtereenvolgens zombies, een zwerm vliegen, nog wat zombies en een bezeten ijscoman (geen commentaar) de revue passeren. Ja, die grijsaard hierboven beschikt over vreemde hulpmiddelen.

Jammer genoeg het enige leuke moment van de film.

Gelukkig is er nog Paul Bettany als aartsengel Michael, die er alweer in slaagt een voor het overige uiterst matige blockbuster naar een aanvaardbaar niveau te tillen. Eerder deed hij dat ook al met The Da Vinci Code, Iron Man en met wat goede wil van onzentwege zelfs Inkheart. Ook in Legion is Bettany op dreef, hij speelt er dan ook voor de zoveelste maal een diepgelovige, een rol die hem stilaan als een tweede huid moet aanvoelen. Je krijgt als kijker pas echt diep respect voor Bettany’s prestatie wanneer hij even van het scherm verdwijnt. Geen van de andere acteurs, of het zou de immer degelijke Dennis Quaid moeten zijn, slaagt erin de onwaarschijnlijk holle dialogen (de term gefilosofeer is hier helemaal niet op zijn plaats) geloofwaardig te laten overkomen. Als één van de eerste zomerkaskrakers doet Legion weinig goeds vermoeden voor de komende maanden.

Tijs Vanderstappen

Un Prophète

Grand cru, letterlijk

Het heeft lang geduurd, maar eindelijk is het zo ver: het Europese antwoord op The Shawshank Redemption. En neen, de naam is niet De Hel van Tangers, maar Un Prophète.  Zo maar eventjes negen Césars gewonnen en als de leden van de Academy ook echt de moeite zouden doen alle genomineerde films te bekijken, was daar ook de Oscar voor beste niet-Engelstalige film bijgekomen. Een schande overigens dat zowel Un Prophète als Das Weisse Band over het hoofd gezien werden bij de andere categorieën. Maar goed, we zeuren hier al genoeg over onze Amerikaanse vrienden.

Godfather en leerling spreken geheel onopvallend af in het midden van het binnenplein.

Oscar of niet, Un Prophète is hét gevangenisdrama van deze tijd. We ontmoeten kleine garnaal Malik op zijn eerste dag achter de tralies, alwaar hij meteen in elkaar wordt geslagen vanwege zijn iets te chique sneakers. Een mislukte poging tot wraak later mag hij toetreding tot de Arabische bende van zijn celblok helemaal vergeten. Malik wordt zo een makkelijk doelwit voor de Corsicanen, die hem goed kunnen gebruiken bij het uitschakelen van een vervelende getuige. Doden of gedood worden is hier zowat letterlijk het motto. Wat volgt is een maffiablitzcarrière waar zelfs Michael Corleone een puntje aan kan zuigen. Algauw is er geen spoor meer te bekennen van de schuchtere nietsnut die Malik ooit was.

Een ietwat kritisch ingestelde kijker vraagt zich aan het eind af wie of wat Malik zo heeft veranderd. Voor regisseur Jacques Audiard is het antwoord duidelijk: niet de kleine crimineel zelf, maar het gevangenissysteem (hier het Franse, maar Un Prophète is behoorlijk universeel). De wereld waarin Malik terechtkomt, krijgt de gelegenheid hem te vormen zoals de buitenwereld dat nooit kon. Wie voor dat laatste de zwartepiet moet toegeschoven worden, daar waagt Audiard zich gelukkig niet aan. Prekerig wordt Un Prophète dan ook nooit. Daarvoor is de film te veel een volwaardig, entertainend coming-of-age verhaal.

De door Malik uit de weg geruimde getuige blijft nog wat rondspoken. Hoe zou je zelf zijn?

Un Prophète heeft alles wat dit genre dezer dagen nodig heeft: onverbloemd rauwe actie, überrealistische dialogen, documentair ogend camerawerk en een mysterieus (bovennatuurlijk?) tintje. Maar ook en vooral: steengoede acteurs, vaak veeleer van de straat geplukt dan professioneel. Godfather César (Niels Arestrup) kent u misschien nog van Audiards vorige pareltje De Battre Mon Coeur S’est Arrêté, maar leading man Tahar Rahim is een rasechte nieuwkomer. De manier waarop hij helemaal in de huid van Malik kruipt is niet minder dan verbluffend. Alles bij elkaar is Un Prophête dan ook een mijlpaal in de Frans(talig)e filmgeschiedenis. Bij de Gouden Palmen voor Entre Les Murs en de films van de Dardennes werden de Fransen (behoorlijk terecht) navelstaarderij verweten, maar deze kopstoot van een film verdiende elke prijs die hij het voorbije jaar in de wacht sleepte. And then some.

Tijs Vanderstappen

Law Abiding Citizen

Als u hoopte dat Gerard Butler na P.S. I Love You en Gamer niet lager kon vallen, moet u Law Abiding Citizen maar eens een kans geven. Hou u vast: een man (Butler, duh) wiens gezin werd mishandeld en vermoord door twee inbrekers, gaat na een ontgoochelende rechtszaak zelf op pad om wraak te nemen tegen alles en iedereen: de daders zelf, de advocaten, de politie,.. het hele gerechtssysteem, quoi. De man die hem moet stoppen is de openbaar aanklager (Jamie Foxx koos weer dollars boven een degelijk script). Die laatste kan in de VS inderdaad wat meer bevoegdheden hebben dan bij ons, maar hier wordt het toch wel al te gek. Om nog maar te zwijgen van wat Butlers personage, Clyde Shelton, allemaal voor mekaar krijgt. We willen de pret niet bederven en gaan dus geen opsomming geven. Laat ons het erop houden (spoiler) dat op het moment dat de man een hele maximum security gevangenis ondertunneld blijkt te hebben, de film voor ons al lang veranderd was in een komedie. Niet zo voor Butler, die met onwaarschijnlijk veel sérieux staat te acteren. Of om het anders te stellen: zet Steven Seagal in de plaats van Butler, dan was dit vehikel misschien nog watchable geweest.

Gerard Butler met op de achtergrond zijn carrière. Get it?

Law Abiding Citizen draait om de vraag of gerechtigheid nog iets waard is, maar ook in the real world kunnen we die vraag stellen. Butler producete zelf mee de film en aangezien die zowat het dubbele van het budget terugwon aan de Box Office, is hij er nog rijker van geworden ook. Of het hem en Foxx zal helpen in de toekomst weer wat rollen van een hoger niveau te versieren, is daarentegen maar zeer de vraag. Maar toch: moeten wij nu een bloedige wraakactie beginnen plannen tegen de voltallige filmbusiness?

Tijs Vanderstappen